فلک در شریعت اسلام

• دليل چهارم :

در سوره «يس» آيه 39 مي فرمايد: « والقمر قدرناه منازل حتي عاد کالعرجون القديم » يعني: و آماده کرديم براي ماه منزلگاه هايي، تا برگشت کند مانند بند خوشه، که از کهنگي خشک شده باشد.

در تفسير اين آيه شريفه احتمال حذف مضاف داده شده، يعني حرکت ماه را منزل به منزل کرده ايم تا مانند هلالي شبيه به عرجون شود. ( عرجون در لغت به معني چوبِ خُوشه خرما و انگور وغيره است که به آن بند خوشه مي گويند که بر اثر کهنگي خشک و زرد و کج شده باشد و به همين دليل هلال را از نظر زردي و باريکي و کجي به آن تشبيه کرده اند و از خشکيدگي آن هم مي توانيم به طبيعت کره ماه اشاره کنيم.)

• دليل پنجم :

حضرت اميرالمومنين «عليه السلام» در يکي از خطبه هاي نهج البلاغه در نظم آسمان ها مي فرمايند: «ثم علق في جوها فلکها» يعني: پس  معلق ساخت خداوند جهان فلک نجوم را در هواي آسمان ها؛  بديهي است که معلق ساختن فلک کواکب در فضاي آسمان ها مناسب سخن افرادي است که مي گويند، فلک مجراي گردش ستارگان است و مانند حلقه در ، در فضا آويزان مي باشد و به هيچ وجه با گمان آن هايي که مي پندارند فلک عين آسمان ها است و تمتم عالم را در شکم خود فرو گرفته است ، سازش ندارد.

• دليل ششم:

 در تفسير قمي و بحارالاانوار از امام صادق «عليه السلام» در بيان آفرينش آسمان ها و ستارگان آمده است که: «روان کرد خداوند ستارگان را در فلک»؛واضح است که روان کردن اجرام و گردش دادن آن ها در فلک فقط با نظريات جديد سازش دارد، چه گردش را به خود ستاره گان نسبت دهيم و چه اجرام را ثابت بدانيم.

• دليل هفتم:

در «احتجاج» و همچنين در «بحارالانوار» جلد 14 آمده است که حضرت امام صادق «عليه السلام» ضمن محاوره با زنديق فرمودند: «و از قبيل تدبير خدا، درباره اختراني است که در فلک شنا مي کنند.»

                   دليل هشتم:

در «بحارالانوار» و رساله «استخارات» سيد ابن طاووس آمده است که معصوم «عليه السلام» خدا را به قدرت ستوده و مي فرمايد : «و انک قادر عيا نقلها في مداراتها في مسيرها» يعني:« و تو قادري بر حرکت دادن اختران در گردش و مدار خود» نسبت حرکت دادن به خود اختران مقصود ما بود که امروزه ثابت گرديده است.

•  دليل نهم:

  در «کافي» و «وافي» و«بحار» و «انوارالنعمانيه» و «تفسير قمي» و «من لايحضره الفقيه» با سندهاي قوي آمده است که علي  بن الحسين «عليه السلام» در ضمن حديث خسوف و کسوف فرمود: «خدا فرشته را که بر آسمان گماشته فرمان مي دهد که جا به جا کند آسماني را که بر اوست مجراي خورشيد و ماه و ستاره گان» ظاهر سخن از سه جهت موافق با زمان حال و مخالف با  نظر پيشينيان است:

1.  آن که حرکت را به خود ستاره گان نسبت داده است.

2.  آن است که آن ها را در فضايي روان دانسته است.

شيخ طريحي در کتاب «مجمع البحرين» مي گويد : در خبر است که «فلک عبارت است از گردش آسمان»

ظاهر اين حديث چنين مي فهماند که ماهيت فلک در شرع اسلام چيزي جز گردش آسمان و زمين نيست، بدين معني که زمين با هر آنچه در آن است همگي با هم در فضاي پهناوري گردش مي کنند و اين به طور قوي بر اين دلالت دارد که آسمان عبارت است از همان کره اتمسفري که زمين را از هر طرف فرا گرفته است وخود با زمين در فضايي نا متناهي حرکت مي کند.

•  دليل يازدهم:

دليل دوازدهم:

در «بحار» به روايت «تفسير فرات» از حضرت اميرالمؤمنين علي (عليه السلام) در وصف خورشيد و ماه آمده است : « به درستيکه خدا خورشيد و ماه را در فلک، روان ساخته و فلک دريايي است مستطيل مابين آسمان و زمين»

اين حديث نيز مطابق نظريات جديد است که هر جرم آسماني خود به خود در متن فضا روان است. علاوه بر اين حضرت معناي فلک را تشريح نموده مي فرمايند؛فلک دريايي است دراز و کشيده(مستطيل) ميان آسمان و زمين. فرض دراز و کشيده بودن آن جز در زمان حال معني ندارد، زيرا فلک در نزد پيشينيان عبارت بود از خط سير کواکب که قوه وهميه آن را به شکل بيضي در فضا فرض مي کرد.

 دليل آخر

در «نهج البلاغه» و «بحار»  منسوب به حضرت امير«عليه السلام» آمده است که آن حضرت در خطبه اي مي فرمايد: « و هواي مکفوفي که آن را فرو بردن گاه روز و گاه شب ومجراي خورشيد و ماه و محل فرود آمد و شد ستارگان و سيارات قرار داده ايي»

اين حديث تصريح فرموده به روان بودن خورشيد و ماه و گردش ستارگان در فضا. اين حديث در ي است از علم که هزار در  بر روي دانشمندان گشوده است و هر کس از هر علمي کلمات اين يگانه معلم بشريت را به دقت مطالعه کند،چشمه هاي بيشماري از دانش بر روي او گشوده خواهد شد و آن زمان مي فهمد که بيهوده نگفته اند که :گفتار علي «عليه السلام» پايين تر از گفتار خدا و بلندتر و برتر از گفتار بندگان است...